សមត្ថភាពយល់ដឹងទាំងបី នៃដំណើរការរៀនសូត្រ ដែលជាមូលដ្ឋាននៃអភិបាលកិច្ចថាមវន្ត គឺ ការគិតទៅមុខ ការគិតម្តងទៀត និងការគិតទៅដល់។ ទីមួយរដ្ឋាភិបាលត្រូវគិតជាមុន ដើម្បីស្វែងយល់ថា តើអនាគតនឹងជះឥទ្ធិពលដល់ប្រទេសយ៉ាងដូចម្តេច ហើយដាក់ចេញ គោលនយោបាយ ដើម្បីឱ្យប្រជាជនរបស់ពួកគេអាចទប់ទល់នឹងការគំរាមកំហែងដែលអាចកើតមាន
និងទាញយកផលប្រយោជន៍ពីឱកាសថ្មីៗដែលមានដូចគ្នា។ ទីពីរ ភាពច្របូកច្របល់ និងការផ្លាស់ប្តូរ បរិស្ថានសង្គម អាចធ្វើឱ្យគោលនយោបាយអតីតកាល ហួសសម័យនិងគ្មានប្រសិទ្ធភាព បើទោះបីជា ពួកគេត្រូវបានជ្រើសរើសដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងដោយការគិតត្រឹមត្រូវ នាពេលអតីតកាលក៏ដោយ។ ដូច្នេះ ពួកគេចាំបាច់ត្រូវគិតឡើងវិញ អំពីគោលនយោបាយនិងកម្មវិធីដែលមានស្រាប់ ដើម្បីវាយតម្លៃថាតើវានៅតែពាក់ព័ន្ធនឹង របៀបវារៈជាតិ និងតម្រូវការរយៈពេលវែងរបស់សង្គម ដែរឬទេ។ បន្ទាប់មកគោលនយោបាយ និងកម្មវិធី នឹងត្រូវកែសម្រួលឡើងវិញ ដើម្បីឱ្យពួកគេអាច បន្តមានប្រសិទ្ធភាព ក្នុងការសម្រេចបាននូវគោលបំណងសំខាន់ៗ។ ទីបីនៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ច ចំណេះដឹងថ្មីៗទាក់ទង នឹងការរស់រានមានជីវិត ត្រូវការ ការរៀនសូត្រ និងការច្នៃប្រឌិតឥតឈប់ឈរ ដើម្បីបង្ការបញ្ហា ប្រឈមថ្មីៗ និងទាញយកឱកាសថ្មីៗ។ នេះមានន័យថារដ្ឋាភិបាល ត្រូវគិតទៅដល់ ចំនុច និងព្រំដែន នៃការអភិវឌ្ឍពេញលេញ ក្នុងការស្វែងរកគំនិតនិងការអនុវត្តគួរ ឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ដែលពួកគេអាច កែសម្រួលតាមបរិបទ ស្របទៅនឹងបរិយាកាសក្នុងប្រទេសរបស់ពួកគេ។បន្ថែម៖ សូមជាវសៀវភៅនេះ ដើម្បីអានបន្ថែម
No comments:
Post a Comment